Thank You So Much Lord

God blessed our family once again and we'd like to share with you the immense joy that we have right now. Filled with deep gratitude to God, we bring back all the glory to Him. Praise and glory be to You O Lord! We thank You so much :)

May God continue to bless your family too. And may we continue to be sensitive even to God's littlest blessings.

I'm so grateful to God for all His blessings... for His great love. I'm not good in words so I'll just post this song. It's everything that I'd like to say to God right now.



--------------------------------------

Shout to the Lord

My Jesus, my Savior
Lord there is none like You
All of my days, I want to praise
The wonders of Your mighty love

My Comfort, my Shelter
Tower of refuge and strength
Let every breath, all that I am
Never cease to worship You

Shout to the Lord,
All the earth let us sing
Power and majesty, praise to the king
Mountains bow down and the seas will roar
At the sound of Your name
I sing for joy at the work of Your hands
Forever I'll love You, forever I'll stand
Nothing compares to the promise I have in You

5th Wedding Anniv

5th Wedding Anniv namin ni Labs. Papunta sa reception site, napadaan kami sa isang grupo. Medyo nasanggi ni Labs yung isa. Maliit ang pasensya kaya ayun hinabol kami ng saksak. Takbo kami ng takbo. Ng malapit ng maabutan si Labs, naki-usap na ko sa mama na pagpasensyahan na lang kami. Ayaw pa rin paawat ni Manong. Buti na lang may isang mama na tinulungan kami. Natabig nya yung panaksak. Sabi ko kay Labs tumakbo na sya habang nakiki-usap ako kay Manong (at tumakbo nga at iniwan ako, hehe). Medyo nahimasmasan naman si Manong at kinalimutan na ang lahat.

Pag tuloy ko sa reception site... bandang 10pm na... galit na ang mga bisita. Wala silang kamalay-malay sa mga nangyari sa amin ni Labs. Anyway, tuloy ang ligaya. Sa garden ang reception... maganda ang setting. Pero di ko na napansin ang hitsura ko... ang hitsura ng gown ko. Basta magkayakap lang kami ni Labs. Ang sarap ng feeling. Tuwang-tuwa ako at tama ang pinakasalan ko. Hanggang nasa part na na kung saan ine-explain ng bawat guest kung bakit yun ang napili nilang regalo para sa amin. Ang ganda ng mga regalo... may bedsheets, may candles, may ano pa nga ba? Nalimutan ko na. Basta ang alam ko lang ang saya-saya ko... tapos... tapos... nagising na ko.

Ang ganda ng ending. Nagising ako na damang-dama pa rin ang pagka-in love sa mister ko :) Malapit na nga pala kaming mag-celebrate ng 5th wedding anniv... pero malabong magpa-party kami. Siguro sa 10th anniv meron na... sana... sana :) Di bale, kahit walang party basta't in-love pa rin kami sa isa't isa ok na ok na :)

Mga pagbabago sa S'pore

Pinasyal namin kanina sa Merlion Park si SIL sabay tuloy kami sa Esplanade. Fave ko talaga yung atmosphere sa Merlion Park... di ako nagsasawa. Tapos ang ganda na pala ng roofdeck ng Espalanade. 4 months lang ako nawala... nabago na pala yung roofdeck. Yung roofdeck nya dati plain lang... ngayon may landscape na... it's nice... I like it! Then one level lower lang yung library naman... sobrang tahimik... very relaxing :) Party mood ang Esplanade ngayon kasi part ng National Day celebration. Daming food carts tapos may mga free shows... parang perya na sosi, hahaha! Nag-enjoy ako kanina. Kahit walang cash, lakad lakad lang dun... oks na :)

Yung overpass sa may Harbourfront Centre, na-relocate din... gumanda rin.

Yung Funan IT Mall... na-renovate din ng kaunti.

At ang National Library... hanep ang architecture. Di ko pa napapasok pero sa labas pa lang... hanep talaga! Ibang klase ang bilis naitayo ang building. Made of glass. Maaliwalas tingnan. At ang taas. Puno nga kaya ng books yun? hehe!

Pag tinatanong ko sila ano nabago dito sa S'pore nung nawala ako... wala raw nabago. Ngeks! Eh ngayon ang dami kong napapansin... ang dami namang nabago... at gumanda lahat :)

Playground

Sinamahan ko si Kenkoy sa playground kanina. Tuwang-tuwa siya at may nakalaro sya. Yung mga playmates nya niyaya rin ako sa paglaro. Sabi ba naman sa akin "Auntie, Auntie, catch us!" Aiyohhhhh! Eh ang Auntie dito sa S'pore tawag sa mga matatanda. Hmmm, siguro wala naman na ring ibang maitatawag sa akin yung bata... alangan lang namang "Amah" hehe... kaya ok na rin. Eh di sige, sumali ako sa kanila. Habulan kami. Pati si Kenkoy takbo ng takbo. Tuwang tuwa. Pati ako tuwang tuwa. Ang sarap maging bata, hehe!

Pagtapos naming maghabulan eto napag-usapan namin ng bata...
Lit Coo: How old are you?
Bata: 8... and you, how old are you?
Lit Coo: Make a guess.
Bata: 9
Lit Coo: *LOL* Wahhh, 9? I have a son you know ah (Singlish, hehe).
Bata: Ah yeah yeah... 30?
Lit Coo: Close to that *big grin*

Pambihira, madalas akong mapagkamalang 16yo pero 9yo... iba na 'to... baka sa susunod mukhang 3yo na ko, hahaha!

Traveling vs Reading

Kahapon biglang nag-send ng URL si Labs sa YM. Basahin ko daw yung article. Ang ganda daw pala talaga ng Pinas. Pagkakita ko sa article... ang haba... wala pang pics.

Lit Coo: Pwede bang puntahan na lang natin? :D
Labs: Basahin mo na lang... para di na natin pupuntahan *LOL*

Buhay Scrapbooker

Dati pa namin balak bilhan ng bike si Kenkoy. Dapat Christmas gift kaya lang dahil nga sa planong magbakasyon ng matagal sa Pinas eh na-postpone muna. Kahapon pinaalala ko ulit kay Labs. Sabi ko "Labs, bilhan na natin ng bike si Kenkoy. Naka-ready na yung sticker nya na MY FIRST BIKE, hehehe!"

Eh di pumunta na nga kami sa toy section. Nung may napili ng bike. React ako "Hwag yan. Makulay. Mahirap gawan ng layout." *wink wink* Ang ending, di kami nakabili ng bike. Pero hindi naman dahil sa akin (partly lang, hehe). Pinapili kasi namin si Kenkoy. Eh wala naman syang nagustuhan. Kaya ayun... next time na lang ulit.

Kanina naman habang naglalaro si Kenkoy ng new toy nya may bigla syang sinabi sa akin. Kaso hindi ko maintindihan. Nainis ata. Pumasok na lang sa bedroom namin at kinuha ang camera. Lumapit ulit sa akin. Ayun, naintindihan ko na. Picturan ko raw sya habang naglalaro ng new toy nya. Anak ng... scrapbooker talaga, hehe!

PDA

Nag-meet kami kanina ni Labs sa Plaza Singapura. Pagkakita namin sa isa't-isa ay nag-hug kami. Maya maya ay lumapit si Kenkoy sabay sabing "Hey! What are you doing?"

Nyahaha! Nasita ng anak eh. Napatagal ata ang aming pag-hug ;)

Kwentong Kenkoy

Ngayon ngayon lang, pagkatapos maligo ni Kenkoy...

Sis-in-law (SIL): Hmmmm, smells nice.
Kenkoy: *deadma*
SIL: Hmmmm, smells great.
Kenkoy: *deadma*
SIL: Hmmmm, smells delicious.
Kenkoy: *serious* No, don't eat (me).

Nyahaha!

Good News

Nope, nope, nope, we're not pregnant, hehe! Share ko lang na nakita na yung luggage ng Kuya ko *thank God* Nagliwaliw pa ata muna yung luggage, hwehehe!

Airline Lost Luggage!

5 days ago a co-N@Wie posted that on her trip to the US, the airline lost her luggage. Never did I imagine that it will happen again to a family member, this time in MNL. My brother lost his luggage yesterday. The luggage has a used printer, a huge elephant stuffed toy for his daughter & lots of DVDs in it. After sometime I realized that "maybe" my brother placed my broken eyeglasses (that was supposed to be repaired in MNL) in that luggage too. Wala na talaga yung eyeglasses ko, wahhhh! Sana makita pa yung luggage. Pls pray na makita pa.

Hayyy, first time umuwi ng Kuya ko to PI from his work abroad... tapos ganito... kakalungkot. Sana di na maulit.

Also, copy-paste ko yung sinabi ng co-N@Wie ko. Sana makatulong sa ating lahat na magta-travel.

QUOTE
Learn from my mistakes:
1. Anything you can't risk losing, bring along as a handcarry even if it means carrying a big one.
2. If you are going to purchase a luggage, don't buy black. Get an outrageous color like red or purple. I highly suspect someone else may have gotten our luggage since it was a so-common black Samsonite. I put a rainbow ribbon on it for easier identification but maybe it got through.
3. With the US summer high-peak travel seasons, it seems 1 1/2 hours is NOT enough to make your connecting flight. For your peace of mind, give yourself at least 2 hours between connecting flights.
UNQUOTE

College Days

Mga Kwento nung college na di ko makakalimutan

Unang Kwento
Setting ay sa Mapua. May isang guy na nakakalbo na. At may isang guy na babalino. Nagka-allign yung dalawa. Sabay sabi ng ka-barkada ko sa amin "Pare, nagka-eclipse. Nakita nyo yun?" ;)

Pangalawang Kwento
Setting: sa Mapua entrance gate. Yung ka-barkada ko sa Mapua biglang hinawakan yung isang nakatalikod na Mapuan girl sa waist... sabay pisil... tapos sinabi "Uyyyyyy, musta na?". Tapos tumingin yung girl. Ngeks! Hindi pala nya kakilala. "Ay, miss, sorry sorry!" sabi ng ka-barkada ko. Sigawan mga tao "WOOOOOO!!! STYLEEEEEEEEE!!!" Nyahaha! Asar talo yung ka-barkada ko. Chickboy image pa naman yun kaya mukhang "style" talaga, hehe! Pero sabi nya, akala daw talaga nya kakilala nya yung girl, hahaha!

Why do I scrap?

Because everytime I do a layout it brings back so much memories & emotions. It makes me appreciate even more all my blessings (my hubby, my son, my family, my friends, my life). And I love the feeling. I love everything about scrapbooking (except for the huge expenses, of course *wink*).

Also, I can see that Labs & Kenkoy love the layouts I made for them... that itself is enough reason for me to go on with this hobby.

I finally found the perfect hobby for me, yayyyy :)

Lupang Hinirang

Minsan ko na ring naisip na ang Plipinas ay tinagurian na natatanging Kristiyanong bansa sa buong Asya. Subalit sa mga nababalita... sa mga nangyayari ngayon... tama pa rin kayang tawagin tayong mga Kristiyano? Ang mga kilos nga kaya natin ay sumasalamin sa mga mabubuting pangaral ng ating pananampalataya. Ang problema, karamihan ay iba ang pamumuhay kaysa sa ating pinaniniwalaan. Halimbawa na lang: maliwanag na maliwanag na nakalahad sa 10 Utos ng Diyos na “Thou Shall Not Steal” pero talamak ang nakawan at corruption sa buong bansa. Pilipinas pa ang lumabas na pangalawa sa pinaka-corrupt na bansa sa Asya. Marahil kung bawat Pilipino ay mamumuhay lamang bilang isang tunay na Kristiyano ay malaki ang mababago sa ating lipunan at sa ating lupang hinirang.

Tunay na dapat baguhin ang ating gobyerno... ang mga Pulitiko. Pero isama na rin natin dyan ang bawat ordinaryong Pilipino. Walang kadisi-disiplina kasi. Hindi naman lahat pero karamihan.

Hindi ko pa rin maisip kung paano at kung kailan lumala ang lahat. Nung bata pa ako ay maayos ayos naman ang buhay namin sa Pilipinas. Ni hindi ko nga pinangarap na manirahan sa ibang bansa. Subalit isang araw na lang ay nag-iba ang ihip ng hangin. Ngayon ay nandito kami sa isa sa mga kapitbahay na bansa ng Pilipinas. At madalas nangangarap na sana ganito rin ang buhay sa Pilipinas. Hindi ko na iisa-isahin ang mga dahilan kung bakit namin mas ninanais manirahan dito. Basta malaki ang pagkaka-iba. Pero sa twina’y naiisip ko na sana maganda rin ang buhay sa Pilipinas... na sana di na kailangang iwan pa ng mga Pilipino ang mga mahal sa buhay upang makipagsapalaran sa mga dayuhang bansa.

Sandali palang kaming namumuhay dito. Pero sa bawat pag-uwi sa bayang sinilangan ay ramdam na ramdam ang mga pagbabago. Minsan parang hindi na rin yun ang bansang kinalakihan ko. Ang lipunan ay nagbago na. Minsan hindi ko na rin maintindihan ang takbo ng isip ng karamihan. Parang dayuhan na rin ako sa sarili kong bansa. O di kaya ako ang nagbago? Marahil nga siguro. Pero marami mang hinanakit, marami mang panghihinayang, marami mang katanungan... may mga bagay na mananatili pa rin magpakailanman --- ang pagmamahal at pagmamalasakit sa bayan at mga kababayan. Anu't ano pa man ang mangyari mananatili pa rin kaming mga Pilipino sa puso, sa isip, at sa gawa (Panatang Makabayan na ata 'to, hehe).

Kahapon habang nasa kiddie party kami...

Unang Kwento
Lit Coo: Labs, yung mga ka-batch natin na kinasal, 2-3 kids na sila.
Labs: Ang active siguro ng sex life nila. Mga 2-3 times a week siguro.
Lit Coo: Malamang nga.
Labs: Ako nga "??" lang eh.
Lit Coo: Ako nga rin eh.

Nyahaha! Sabay nagkatitigan kami. Dapat lang naman na pareho kami ng rate kundi... World War III!


Pangalawang Kwento
Sa magic show naman eh hindi ganun ka-interesting ang mga acts. Tahimik lang ang karamihan hanggang sa may isang batang lalaki na hindi naka-tiis at sumigaw (in Singlish accent) "NOT FUNNY! I WANT SOMETHING FUNNY!"

Tawanan ang lahat ;)


Pangatlong Kwento
Si Kenkoy natandaan nung assistant ng magician. Last year kasi naka-attend kami ng kiddie party na sila rin ang magician. Nagulat ako at lumapit sa akin yung assistant. Natatandaan daw nya si Kenkoy. Ilang beses na nangyari yung ganyang pagkakataon. Yung iba total strangers pa talaga pero natatandaan kami dahil kay Kenkoy. Ano ngayon ang implications ng lahat ng ito? Ah eh, iniisip ko pa, hehe!

No New Entries?

Less random thoughts these days??? Nah, less time for blogging, perhaps

Hope to have more special stories & more time to blog