Nung isang gabi habang nakahiga na kami at patulog na...
Kenkoy: You have to teach me (your work) first before I can help you.
Lit Coo: Why do you want to help me?
Kenkoy: So you'll be happy.
Awwww!
At eto pa, almost everyday hindi nawawala ang pagsabi ni Kenkoy ng "Thank you, Mama, for taking care of me/us." Nawawala bigla ang pagod ko. At pag sobrang toxic, sobrang pagod... tipong malapit na uminit ang ulo ko... biglang hihirit ng ganyan si Kenkoy. Napapangiti ako bigla sabay "You are welcome, Kenkoy. I love you." Haha! Nawawala ang init ng ulo ko :)
2 comments:
ang sweet :) nakakaalis talaga ng init ng ulo. sana they stay that way til they're teenagers no?
sana nga. pero tingin ko pag nakasanayan ay di na mawawala. hindi na kasi nakakailang. sa family ko nung single pa ako, hindi kami vocal kaya nakakailang na mag-i love you, i miss you o kahit na anong ka-emohan.
Post a Comment